Zrozumienie kodów statusu HTTP

Podczas przeglądania internetu napotykasz różne kody statusu HTTP.

Te kody są komunikowane między przeglądarką internetową a serwerem, aby poinformować Cię o statusie Twojego żądania. Chociaż niektóre z tych kodów mogą wydawać się tajemnicze, nie martw się!

W tym artykule wyjaśnimy najpopularniejsze kody statusu HTTP prostym językiem.

Kod statusu 200 to sposób, w jaki internet mówi „Wszystko w porządku!". Kiedy widzisz ten kod, oznacza to, że Twoje żądanie zakończyło się sukcesem.

Niezależnie od tego, czy próbujesz załadować stronę internetową, przesłać formularz czy pobrać plik, otrzymanie kodu statusu 200 OK oznacza, że serwer pomyślnie przetworzył Twoje żądanie i dostarcza Ci oczekiwaną odpowiedź.

Kod statusu 301 jest jak drogowskaz przekierowujący Cię do nowej lokalizacji.

Gdy strona internetowa lub zasób zostały trwale przeniesione pod inny adres URL, serwer wysyła kod 301 wraz z nowym adresem.

Twoja przeglądarka rozumie ten kod i automatycznie przekierowuje Cię do nowej lokalizacji, więc nie musisz ręcznie aktualizować swoich zakładek ani linków. W istocie serwer mówi: „Hej, to, czego szukasz, jest teraz tam!"

Warto zauważyć, że wyszukiwarki generalnie traktują przekierowania 301 z taką samą wartością jak linki dla celów SEO.

Podobnie do kodu 301, kod statusu 302 również wskazuje na przekierowanie.

Jednak oznacza to, że przekierowanie jest tymczasowe, a nie trwałe.

Kiedy napotkasz kod statusu 302, serwer mówi Twojej przeglądarce: „Ta zawartość została tymczasowo przeniesiona gdzie indziej, ale może wrócić pod ten adres URL w przyszłości".

Więc Twoja przeglądarka podąży za przekierowaniem i wyświetli zawartość z nowej lokalizacji, ale może nadal używać oryginalnego adresu URL w przyszłości.

Przekierowania 302 są postrzegane przez wyszukiwarki jako równoważne przekierowaniom 301.

Kod statusu 304 to odpowiedź „przyjazna dla pamięci podręcznej".

Kiedy uzyskujesz dostęp do strony internetowej lub zasobu, który odwiedziłeś wcześniej, Twoja przeglądarka może mieć jego zapisaną kopię w pamięci podręcznej.

Jeśli serwer stwierdzi, że wersja z pamięci podręcznej jest nadal ważna i nie zmieniła się od Twojej ostatniej wizyty, wysyła kod 304 zamiast zwracać całą zawartość.

To oszczędza przepustowość i przyspiesza przeglądanie, ponieważ Twoja przeglądarka może użyć wersji z pamięci podręcznej bez ponownego pobierania całego zasobu.

Kod statusu HTTP 403 to sposób, w jaki internet mówi: „Przykro mi, ale nie możesz tu wejść".

Oznacza to, że serwer rozumie Twoje żądanie, ale odmawia jego spełnienia.

Możesz napotkać ten kod, gdy próbujesz uzyskać dostęp do strony internetowej, katalogu lub innego zasobu wymagającego uwierzytelnienia lub określonych uprawnień.

Jeśli zobaczysz to w oknie docelowym Linkly, może to oznaczać, że miejsce docelowe uniemożliwia nam przeglądanie strony.

Ach, niesławny kod 404 — ten, który frustruje wielu użytkowników internetu.

Ten kod statusu oznacza, że serwer nie mógł znaleźć żądanego zasobu. To jak szukanie książki w bibliotece i odkrycie, że nie ma jej na półkach.

Serwer mówi: „Przepraszam, ale nie mogłem zlokalizować treści, której szukasz".

Może się to zdarzyć, jeśli błędnie wpiszesz adres URL, klikniesz uszkodzony link lub jeśli żądany zasób został trwale usunięty z serwera.

Kod statusu 500 to termin ogólny dla problemów związanych z serwerem.

Gdy coś pójdzie nie tak po stronie serwera i nie może on spełnić Twojego żądania, odpowiada kodem 500 Internal Server Error. Jest to podobne do napotkania komunikatu „trudności techniczne".

Ten kod nie dostarcza szczegółowych informacji o dokładnej naturze problemu, ale informuje Cię, że serwer napotkał nieoczekiwany warunek, który uniemożliwił mu spełnienie Twojego żądania.

Rozumiejąc te proste wyjaśnienia popularnych kodów statusu HTTP, możesz uzyskać wgląd w interakcje między przeglądarką internetową a serwerami, do których uzyskujesz dostęp. Chociaż napotkanie niektórych kodów statusu może być czasami frustrujące, są one integralną częścią funkcjonowania internetu i pomagają zapewnić płynną komunikację między klientami a serwerami.